Evlat Mümine Bir Hediyedir- Müminin Ailesiyle Yemek Yemesi
Evlatların mümine bir hediye oluşu ve müminin ailesiyle birlikte yemek yemesinin faziletleri hakkında bilgiler.
Evlat Mümine Bir Hediyedir
Salim'in babasından [radıyallahu anh] rivayet ettiğine göre, Resulullah [sallallahu aleyhi vesellem] şöyle buyurmaktadır:
"Mümin Allah'ın habibidir (sevgili kuludur). Müminin çocuğu ise Allah'ın ona bir hediyesidir. Allah kime İslam dininde bir çocuk verirse,onu çokça öpsün. Çünkü mümin biri, evladını her öptüğünde ona bir şehid sevabı verilir ve cennette kendisine bir ev inşa edilir."
Müminin Ailesiyle Yemek Yemesi
Enes b. Malik'in [radıyallahu anh] rivayet ettiği bir hadis-i şerifte ise Nebı [sallallahu aleyhi vesellem] şöyle demiştir:
''Allah mümin kulunu sever. Onun ailesini ve çocuklarını da sever. Allah Teala için, bir kişinin hanımı ve çocuklarıyla oturup bir sofrada yemek yemelerinden daha güzel bir şey yoktur. Onlar bu şekilde bir araya geldiklerinde Allah [C.C] onlara rahmet nazarıyla bakar ve onlar henüz sofralarından kalkamadan günahlarını bağışlar."
A'rec'in [rahmetullahi aleyh] Ebu Hüreyre'den [radıyallahu anh] rivayet edilen bir hadis-i şerifte de şöyle buyrulmuştur:
"Bir mümin çoluk çocuğuyla birlikte yemek yemeyi severse, arşın altından bir melek, 'Ey Allah'ın kulu! Amellerine başla; zira Allah senin geçmiş bütün günahlarını bağışladı' der."
Abdurrahman Yemanı'nin [rahmetullahi aleyh], Ebu Saıd Hudrı'den rivayet ettiğine göre Peygamber Efendimiz [sallallahu aleyhi vesellem] buyurmuştur ki:
"Mümin bir kul, çoluk çocuğuyla beraber yemeğini yediği zaman, her lokması için kendisine bir köle azat etmiş sevabı yazılır. Kendisi için cennette bir şehir yükseltilir ve Allah Teala amel defterini ona sağ tarafından verir."
Cabir'den [radıyallahu anh] rivayet edildiğine göre, Nebı [sallallahu aleyhi vesellem] bir diğer hadislerinde şöyle buyurmuştur:
"Çocukları sevmek, cehenneme karşı bir örtüdür. Onlarla beraber yemek yemek cehennemden azat olmaktır. Onlara iyi davranmak sırat köprüsünden geçmektir."
----------------------------------------------------------------------------
Kaynak:
Tirmizi. nr.2325; İbn Mace, nr. 4228; Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 4/231.
